فتنه گوساله
ابلیس تهدید می کند
حق تعالی میفرماید: «إِذْ قالَ رَبُّکَ لِلْمَلائِکَةِ إِنِّي خالِقٌ بَشَراً مِنْ طينٍ * فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فيهِ مِنْ رُوحي فَقَعُوا لَهُ ساجِدينَ * فَسَجَدَ الْمَلائِکَةُ کُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ * إِلاَّ إِبْليسَ اسْتَکْبَرَ وَ کانَ مِنَ الْکافِرينَ * قالَ يا إِبْليسُ ما مَنَعَکَ أَنْ تَسْجُدَ لِما خَلَقْتُ بِيَدَيَّ أَسْتَکْبَرْتَ أَمْ کُنْتَ مِنَ الْعالينَ * قالَ أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَني مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طينٍ * قالَ فَاخْرُجْ مِنْها فَإِنَّکَ رَجيمٌ * وَ إِنَّ عَلَيْکَ لَعْنَتي إِلي يَوْمِ الدِّينِ * قالَ رَبِّ فَأَنْظِرْني إِلي يَوْمِ يُبْعَثُونَ * قالَ فَإِنَّکَ مِنَ الْمُنْظَرينَ * إِلي يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ * قالَ فَبِعِزَّتِکَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعينَ * إِلاَّ عِبادَکَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصينَ * قالَ فَالْحَقُّ وَ الْحَقَّ أَقُولُ * لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنْکَ وَ مِمَّنْ تَبِعَکَ مِنْهُمْ أَجْمَعينَ» (آن هنگام که پروردگارت به فرشتگان گفت: من بشری را از گل میآفرينم * چون تمامش کردم و در آن از روح خود دميدم، همه سجدهاش کنيد * همهی فرشتگان سجده کردند * مگر ابليس که بزرگی فروخت و از کافران شد * گفت: ای ابليس! چه چيز تو را از سجده کردن در برابر آنچه من با دو دست خود آفريدم منع کرد؟ آيا بزرگی فروختی يا از عالیمقامان بودی؟ * گفت: من از او بهترم؛ مرا از آتش آفريدهای و او را از گل * گفت: از اينجا بيرون شو که تو مطرودی * و تا روز قيامت لعنت من بر تو باد * گفت: ای پروردگار من! مرا تا روزی که از نو زنده شوند مهلت ده * گفت: تو از مهلتيافتگانی، * تا آن روز معين معلوم * گفت: به عزّت تو سوگند که همگان را گمراه کنم، * مگر آنها که از بندگان مخلص تو باشند * گفت: حق است و آنچه میگويم راست است * که جهنم را از تو و از همهی پيروانت پُر کنم).
خداوند سبحان و متعال آدم را آفرید و ملائکه را امر فرمود بر او سجده کنند. این سجده اعترافی عملی بر برتر بودن آدم نسبت به ملائکه بود و این موجودات قدسی متناسب با شأن و عالمی که در آن بودند، وی را مقدّم داشتند. این سجده بر جسد آدم نبود بلکه فقط بر روح و حقیقت او بود و در واقع سجده بر آن حقیقت محمدی و انسان کامل و نزدیکترین حجاب بود، و از این طریق توجه بر زندهای بود که هرگز نمیمیرد. خداوند سبحان فرمان سجده را صادر نفرمود مگر پس از اینکه صورت مثالی بر مادّهی آدم افاضه فرمود و از روح خودش در او دمید. حدیثی از پیامبر اکرم به این معنی روایت شده است: «خداوند آدم را بر صورت خویش آفرید»؛ یعنی آدم یا انسان قابلیت به دست آوردن کمالات الهی را تا بالاترین حدی که برای ممکنات یا همان مخلوقات امکان دارد، دارا بود
امام أحمدالحسن عليهالسلام:
أبليس لعنه الله كان يعلم ولا يعمل فهو من العلماء غيرالعاملين. أعملوا بما علمتم وعرفتم من الله سبحانه دون خوف اوحساب لأي شيء مهما كان عظيما في أعين الناس الذين يحسبون الدنيا والمادة ولا يحسبون الله سبحانه. والحق اقول لكم أطمئنوا أيّها المومنون, سلام عليكم من رب رحيم.
ابلیس ( لع) علم داشت ولی عمل نمی کرد، پس او از علمای بی عمل بود. پس به آن چیزی که یاد گرفته اید و از خداوند سبحان آموخته اید بدون ترس و هر گونه حسابی از غیر خدا، هر چند در نظر مردمی که به دنیا و مادیات نظر می کنند و به خداوند هیچ نظری نمی کنند بزرگ باشد، عمل کنید. و حق را به شما میگویم: مطمئن باشید ای مؤمنان، سلام خداوند رحیم بر شما باد.
کتاب فتنه گوساله ج 1
نویسنده :سیداحمدالحسن ع
http://almahdyoon.co/
نظرات
ارسال یک نظر